Hij komt terug met een zachte stem, klopt voorzichtig op de deur, deze vriend die zich al meer dan een jaar niet meer heeft laten zien. Hij praat niet over de lange tijd dat hij niet is langs geweest, noch over de oorzaken daarvan, maar door de wijze waarop hij ons aankijkt, is alles gezegd. De angst, dat element dat vriendschappen op de proef stelt en dat bijtend zuur giet over verklaringen van trouw, heeft hem weggehouden. Nu is hij voor slechts enkele minuten terug. In ons appartement praat hij op fluistertoon en wijst hij op de kleine verborgen microfoontjes, die in zijn verbeelding in elke hoek aanwezig zijn. We nodigen hem uit een paar eieren met ons te delen, een stuk zoete aardappel en wat rijst, er valt geen woord van verwijt. We doen alsof we hem gisteren nog hebben gezien, alsof hij ons vanochtend heeft gebeld, alsof hij nooit weg is geweest.

Toch is er iets onherstelbaar beschadigd. Vandaar dat we hem alleen over de familie vertellen, over de kleindochters van Reinaldo die elke dag groter worden en over de nieuwe interesse van Teo in zijn gitaarspel. Niet één enkele toespeling van deze kant, in de richting van de lonende en pijnlijke kant van ons leven, omdat we ons vrijelijk uitdrukken in een land vol maskers. Als het erop lijkt dat de gespreksstof op is, verlengen we de conversatie door het weer ter sprake te brengen, of de verhalen over geweld, die elke dag meer vanzelfsprekend worden in deze stad. Om de leegte op te vullen die de afstand heeft veroorzaakt, vertellen we hem dat er geen olie meer is te krijgen en dat de zeep deze week verstoppertje speelde in de winkels. We vermijden, met opzet, onze toekomstplannen, de dagelijkse zorgen, het politiekordon en ons verdriet vanwege hen die vertrekken.

Na een tijdje vertrekt de vriend en laat ons achter in de overtuiging dat hij niet zal terugkeren binnen een of twee jaar, een of twee eeuwigheden. Wie weet, zal hij eerder terug zijn dan we denken, zal hij ons op de rug kloppen en ons zeggen dat hij, terwijl iedereen zich in angst van ons afwendde, zich niet liet besmetten door de angst en dat hij ons – vanuit zijn woning, vanuit zijn veilige verte – bij elke stap vergezelde.

This entry was posted on Dienstag, November 23rd, 2010 at 15:17 and is filed under Allgemeines. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.