Fragment van de documentaire van Fabián Archondo en de Stichting voor de Nieuwe Latijns-Amerikaanse Cinema.
Mijn zoon Teo is op de leeftijd dat hij de muren zou kunnen opeten als we hem niet in de gaten houden. Hij opent en sluit de deur van de koelkast, in de verwachting dat dit huishoudelijk apparaat uit zich zelf eten kan produceren. Zijn honger is zo onverzadigbaar en zo moeilijk te stillen in deze tijden van schaarste en hoge voedselprijzen, dat we hem hebben getooid met de roofzuchtige bijnaam “la claria”*. Zijn vraatzucht doet ons denken aan die vissoort die een of andere slimmerik in ons land heeft geïntroduceerd om de visvangst te laten groeien en die nu een plaag vormt in onze rivieren en meren. Het is natuurlijk een grapje binnen de familie, omdat onze onrustige tiener niet de dingen naar binnen kan werken die de wandelende vis wel in zijn bek steekt.
Met zijn lange snorharen, blauwgrijze kleur en zijn vermogen om drie dagen zonder water te overleven, maakt de meervallen deel uit van ons landelijke en urbane landschap. Het is een van de weinige dieren die kan bestaan in de vervuilde Río Almendares en hij heeft inmiddels andere smakelijke specimen verdrongen in de koelvakken van de visboer. Echter, het zijn niet zijn aanpassingsvermogen en lelijkheid die aanleiding geven tot alarm, maar zijn extreem roofzuchtige gedrag. Hij eet alles, van knaagdieren tot kippen, van puppies tot alle soorten vis, kikkers en vogels.
Als oplossing voor de voedselproblemen tijdens de zogenoemde Speciale Periode, importeerde onze overheid deze landsvreemde vissoort en brachten daarmee kolossale schade toe aan ons ecosysteem. Dezelfde roekeloosheid hadden we al eerder gezien bij de introductie van de tilapia en de karper, maar de consequenties zijn vele malen dramatischer met deze duistere en heimelijke creatuur die tegenwoordig regeert in onze wateren. Verstopt in de modder, tevoorschijn komend uit een rioolput midden in de stad of kruipend langs de weg, zijn verspreiding toont aan hoe kwetsbaar de natuur is voor ministeriele beschikkingen. De vis zal zich ongetwijfeld nog lange tijd in ons midden bevinden, tot zelfs degenen die haar introduceerden slechts een herinnering zullen zijn, als een vluchtig hapje in de mond van een claria.
Voetnoot van de vertalers:
* de claria is een Afrikaanse meerval. Een meerval kan ruim twee meter lang worden en staat bekend als een enorme veelvraat. Hoewel uitzonderlijk, er zijn zelfs gevallen bekend van meervallen die mensen hebben aangevallen en kleine kinderen hebben gedood.
Entries (RSS)