Alle vrouwen van mijn stamboom dragen de naam Maria. Ik ook, maar als tweede naam, in een afwijkende mix van modernisme en traditie. Ik draag deze extravagante “Y” mee – wat een contradictie – samen met de meest gebruikelijke naam voor een vrouw. Maria’s hebben dus altijd een groot deel van mijn leven uitgemaakt: eentje baarde mij, een andere  – met grijs haar en een rokershoestje – bracht me voor het eerst naar school en ik speelde zelfs met poppen samen met een zusje die ook Maria heet. Jaren later, in Zürich, opende een van hen de deuren van haar bibliotheek en liet mij daar werken, omgeven door literatuur en goede zorgen. En nu is een nieuwe Marie mij te hulp geschoten, eentje die ik nog niet eens persoonlijk heb mogen ontmoeten.

Meer dan vier jaar geleden begon ze mijn teksten te vertalen. In het begin worstelde Mary Jo, met haar destijds beperkte kennis van het Spaans, met het omzetten van mijn dagelijkse schetsen naar haar moedertaal. Ze uitte aandoenlijke twijfels na het lezen van mijn bijdragen … Wat is een ‘malanga‘? Hoeveel is een converteerbare peso waard? Wat is een ‘cola‘?… Omdat deze transport consultant niet bang is om vragen te stellen, noch om toe te geven wat ze niet weet. En dat was wat ik zeer in haar waardeerde vanaf het allereerste moment: haar nederigheid. Wanneer je uit de academische wereld komt, waar het etaleren van kennis gelijke tred houdt met het verbergen van hiaten daarin, werkt het ontmoeten van oprechte personen – vrij van arrogantie – steeds als een balsem.

Met haar niet aflatende nieuwsgierigheid en nog grotere werklust, heeft deze vrouw, die de vijftig al gepasseerd is, een netwerk van solidaire vertalers opgezet rondom de Cubaanse alternatieve blogosfeer. Ze begon met het helpen van mijn blog om vervolgens haar energie uit te breiden tot vele andere virtuele ruimtes die zich focussen op de problematiek van dit eiland. Als een peetmoeder op afstand voor al die onrustige peetkinderen, vertelt Mary Jo hoe haar leven is veranderd sinds aan dit avontuur begon. En ze houdt nog lang niet op. Ze zoekt vertalers voor de Franse, Hongaarse, Poolse en Japanse websites; ze ondertitelt interviews; helpt aandacht te genereren voor boeken; vertelt over haar ervaringen op Amerikaanse universiteiten en dan nog heeft ze tijd over voor het uitoefenen van haar beroep, het zorgen voor haar ouders en haar dochter. Wat ben ik toch een geluksvogel! Een geduldige en vrijgevige Maria heeft mijn pad weer eens gekruist, een Maria die zonder genetische banden toch deel uitmaakt van mijn familie.

This entry was posted on Dienstag, August 7th, 2012 at 11:23 and is filed under Allgemeines. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.