Afbeelding overgenomen van het internet
Alles was al wekenlang gepland. We zouden de stad ver achter ons laten, onze mobieltjes uiteenschroeven zodat de Staatsveiligheid ons niet zou kunnen opsporen en zo van de eerste dagen rust in vijf jaar genieten. Toen we op punt stonden om voor twee dagen op vakantie te vertrekken gaf een waterleiding in de muur de geest en begon het bij onze benedenbuurvrouw te lekken. “Een slecht teken”, zei ik tegen Reinaldo. Het ongewenste lek was snel hersteld en we waren klaar om 48 uur door te brengen ver weg van om het even welk toetsenbord, scherm of muis. We stoven het huis uit, in het geval dat er nog iets onvoorziens opdook… Maar slecht nieuws bereikt je op een manier die aan telepathie doet denken, langs paden die parallel aan de technologische wegen lopen. We hadden amper een dag ‘decompressie’ van de dagelijkse stress achter de rug, toen we vernamen dat internetportaal desdecuba.com plat lag. In dit geval kwamen onze vaardigheden als loodgieters niet echt van pas. Een server herstellen is nu eenmaal iets anders dan een lekke buis herstellen.
We keerden terug naar de stad met het schuldgevoel dat een wakkere hacker misgebruik had gemaakt van onze afwezigheid om ons zoiets aan te doen. Het meest schrijnende in deze gevallen is het gevoel dat ik met een min of meer efficiënte internetverbinding dit probleem in korte tijd zelf zou kunnen oplossen. De werkelijkheid steekt schril af tegen al die samenzweringstheorieën die dit weblog zoveel “machtige” en “gesofisticeerde” connecties toeschrijven. Vanaf het moment dat er eenvoudig technisch probleem opduikt, wordt het duidelijk hoe sjofel en kwetsbaar deze persoonlijke onderneming is. Waar deze ‘complotdenkers’ evenwel nooit rekening mee houden in deze gevallen, is de burgersolidariteit die op de proef wordt gesteld. Dit is – zonder enige twijfel – mijn meest waardevolle kapitaal en de meest doeltreffende hulp die ik krijg.
Maria, die de Engelse vertalingen voor haar rekening neemt, belde naar een vriendin die als informaticus werkt en ik stuurde haar per email de stappen waarvan ik dacht ze het probleem konden oplossen. Hoe ingewikkeld! Alsof het niet makkelijker was om – vanaf het begin – mijn blog op een nationale server te installeren en met mijn internetverbinding thuis het probleem zelf op te lossen. Maar nee. Het leven van de Cubanen moet altijd iets moeilijker zijn. Een portaal met meningen die verschillen van die van de officiële media zou nooit een “cu”-URL kunnen hebben en mijn lang verwachte vakantie zal nog even een beter moment moeten afwachten.
Eén ding is zeker: GY is terug online dankzij de inzet van heel wat kleine burgers zoals ik. Het was niet zo makkelijk als die lekke buis, maar de hersenen en de vriendschap van velen hebben de klus gedaan. Bedankt!
Entries (RSS)