Ik had nog niet de leeftijd om naar school te gaan en ik was in het park dat de lokale bevolking “Carlos III” noemt, hoewel de plattegronden hardnekkig spreken van “Carlos Marx“. Mijn zus en ik speelden in de drooggevallen fontein en we sprongen van het ene bankje op de andere. Op een moment keken we naar het hoofdkwartier van de vrijmetselaarsloge op de hoek van de straat Belascoaín en uit de aardbol op zijn dak kwam een grijze rook, hij vatte langzaam vlam voor onze ogen. Ik herinner me dat we tegen mijn vader riepen “Papa, de wereld staat in brand” en gedrieën renden we naar de beheerder van het gebouw om het te vertellen. Binnen een paar minuten waren de brandweerlieden er en vanaf die dag draaide die reproductie van de planeet niet meer, zijn rotatiemechanisme was kapot… decennialang.

In datzelfde park uit mijn jeugd, hield het Kritisch Observatorium zaterdag een bijeenkomst uit solidariteit met de wereldwijde beweging van de verontwaardigden. Enkele uren voor de genodigden arriveerden, was de directe omgeving ingenomen door politieke politie en ook door geüniformeerde bewakers. Verschillende activisten en journalisten werden gearresteerd voor ze aankwamen en afgevoerd naar veraf gelegen wijken, opdat ze niet zouden deelnemen. Het evenement vond uiteindelijk plaats, hoewel gekenmerkt door de druk en door de lage opkomst. Toch konden ze een paar antikapitalistische spandoeken uitrollen, enkele foto’s nemen en op afstand aandacht besteden aan een beweging van ontevredenheid die landen als Spanje, Engeland en Amerika opschudt. De deelnemers zongen de Internationale en een aantal gebruikelijke bezoekers ontdekten - toen pas - het gezicht van de auteur van Das Kapital gebeiteld in die muur. Vijftien minuten daarna eindigde de #12MGlobal al in Havana en de kinderen namen weer bezit van de lege fontein, de bankjes en de buste in reliëf van een man geboren in het Duitsland van 1818. ’s Avonds zou de verslaggever op prime time melding maken van de protesten in Londen en Madrid, terwijl hij met geen woord repte over de demonstratie op nationaal grondgebied.

Ondanks het beperkte aantal deelnemers en smalle ideologische marge van de oproep, is het gebeurde iets verrijkends voor de Cubaanse civiele maatschappij. Het officiële sektarisme maakt geen onderscheid tussen criticasters van links of van rechts. Iedereen die kritiek durft te hebben is verdacht, zonder veel aandacht te schenken aan hun overtuiging. In de kantoren van de Staatsveiligheid hebben ze een open dossier voor zowel José Daniel Ferrer als Pedro Campos, ze volgen met argwaan het spoor van de Patriottische Unie van Cuba en ook van het Kritisch Observatorium. Voor het totalitarisme doet het er niet toe of zijn dissidenten zeggen dezelfde doctrine van de voormalige officiële handboeken te omarmen; het is voldoende te bekritiseren om in dezelfde zak van vijanden te belanden. Dit in politieke inertie vastgeroeste land moet gaan lopen, ze moet dringend het pad op gaan van het pluralisme en de democratie. Zoals die wereldbol op de hoek van Carlos III en Belascoaín, moet Cuba beginnen te bewegen. Misschien draait zij op een eerste moment naar links of naar rechts, maakt zij enkele buitelingen of slingert zij alvorens haar eigen ritme te vinden. Maar vanaf nu mag niemand haar meer een enkele richting opleggen, niemand heeft het recht om haar te kwellen op een enkelvoudig pad.

This entry was posted on Montag, Mai 14th, 2012 at 11:00 and is filed under Allgemeines. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.